Wpatruję się w las sosnowy

roziskrzony rojem myśli 

targany wiatrem

niepokoju

I widzę zadumę

kiedy nić splataną

przecina spłoszona

szelestem kroków 

sarna 

Kiedy szukam -

znajduję

spokój i ciszę
czasem 

zmieszane

 z hałasem ulicy

Niekiedy mgła 

jak na porannej polanie 

owiewa mnie

lekko 

jak odurzona 

biegnę 

I staję 

bo nagle trafiam na wielki horyzont
 górskie szczyty 

schowane pod senną kołdrą chmur 

Myślę- 

znam je 

podwójnie tak dobrze 

jak lustro własnej duszy 

A gdy to przyznam 

znów wyrzuca mnie na brzeg 

oceanu 

tam patrząc 

przez judasze 

widzę tylko skrawki 

tafli błyszczącej jak niebo 

choć bardziej labilnej 

czasem zielone 

wertują litery 

I znam je tak dobrze 

I sama już nie wiem 

Czy wciąż widzę własne 

Czy to już są twoje