Rytuał

Unieś wzrok

nad kopułę  miasta

zobaczysz cichy rytuał 

Co ranek 

Słońce pnie się 

po drabinie błękitu 

pogania cień secesyjnej wieży 

spacerujący jak kot 

przez czerwień dachówek 

Gdy osiągnie własną pełnię 

spogląda w dół 

Tam mrówki 

Przebierają mrowczymi nóżkami 

Budują tunele 

i rzadko błądzą

dźwigają
na grzbietach 

zbyt ciężkie bagaże 

By z milczeniem wieczoru

ukryć się
w mrowiskach 

Jeśli się wsłuchasz 

usłyszysz 

ich myśli

ciche  westchnienia