Przebudzenie          

Słuchaj.

szeptu

 Słucham –

 szeleści  nieznośną zmysłowością  w uchu . Dźwięczy drżący dźwięk .

Wszystko  takie nowe . Nieznane.

Obce           

tak znajomo bliskie

Ciężkie , nieprzeniknione mgły opadły .Choć  snują się powoli , suną po chodnikach , ścieżkach leśnych  drogach , pełzną leniwie .Ale  nie przysłaniają  świata  .

Mogę oddychać. Znów  .

Ile   ?

Gdy widać drogę- łatwiej iść .

Czuję .

Widzę  .

Poznaję ,coraz lepiej    .

Pamiętać : nazywać  rzeczy ich własnym imieniem .

Balansując na linie –po prawej las  , po lewej  pustynia ,

Taka lina  mogłaby 

Na pół

Przeciąć

 nie patrzeć w dół

przed siebie  

 pamiętaj o horyzoncie 

tam dzień drobnymi krokami zmierza ku zmierzchowi .  

Jeszcze trochę .

 Do wieczora  

 Dojdę  na drugi brzeg. Poczuję stabilny , kamienisty ląd  pod stopami .

 Pójdę jeszcze dalej, dalej ...

   Po zachodzie.

Od zachodu .

Aż po wschód.